z powodu

Sobą, zwalniać z powodu tarcia albo z powodu innego sposobu wytracania ich energii. Jeśli energia zderzenia jest dostatecznie duża kule rozpraszają się najczęściej jednak wiele z nich lub nawet wszystkie ponownie się gromadzą. Model Richardsona jest szczególnie użyteczny do badania spokojnych zderzeń akrecyjnych w młodym Układzie Słonecznym, zachodzących, gdy jeszcze względne prędkości zderzających się obiektów nie zaczęły rosnąć pod wpływem grawitacji rodzącego się Jowisza. Okazało się bowiem, że planetozymale zadziwiająco trudno wyłapują masę podczas najbardziej nawet łagodnych zderzeń. Zderzenia z dużymi prędkościami, częściej zachodzące w ostatnich 4 mld lat, są bardziej skomplikowane, bo pełnią w nich rolę rozliczne drobiazgowe charakterystyki materiału, takie jak wytrzymałość, łamliwość, faktura, przejścia fazowe czy na.